HOME         O NAS         NOWOŚCI         KONTAKT                

Home
RASA         NASZE PSY         SZCZENIĘTA         MIOTY         GALERIA         LINKI
O rasie

Opis Krótka historia Obiektywnie o rasie Użytkowość Choroby Jak znaleźć dobrą hodowlę Literatura

OBIEKTYWNIE O RASIE

Zdając sobie sprawę z tego, iż od początków rasy właściwie do dziś setery irlandzkie czerwono-białe hodowane były/są wyłącznie do pracy, jako psy użytkowe, można z całą pewnością stwierdzić, że nie sprawdzą się one jako kanapowce i nie mogą być porównywane ani z goldenami (które są idealnymi psami rodzinnymi hodowanymi od długich lat na wystawy i do towarzystwa), ani z seterami mahoniowymi, które mimo iż mają wspólnych przodków i równie niezależny charakter od lat również cieszą się sławą psów rodzinnych.

Jako że seter czerwono-biały ma nie tylko instynkt łowczy jak każdy pies, ale również „świeże” geny, które sprawiają, że godzina ruchu dziennie mu nie wystarczy, potrzebne są mu przynajmniej dwie godziny swobodnego biegania. Ale to nie wszystko. To pies, któremu z racji pochodzenia potrzeba nie tylko ruchu, ale również intelektualnych wyzwań, pracy, czy zabaw typu agility, frisbee, flyball, inaczej pies będzie się nudzić i znajdzie sobie sam bardziej interesujące zajęcia, jak niszczenie sprzętów, kopanie w ogrodzie, ucieczki, polowania na inwentarz gospodarski.

Zwykle hodowcy wyrażają się w samych superlatywach o rasach, które hodują, my absolutnie tacy nie jesteśmy. Nie chcemy, by nasze setery dostały się w ręce niepowołanych osób, które nie spełnią ich wymagań, nie chcemy rozczarowań nowych właścicieli, że miał to być idealny pies rodzinny tymczasem to istny diabeł pełen energii demolujący mieszkanie, nieusłuchany i niezależny.

Mimo zapewnień niektórych hodowców trwamy w przekonaniu, że seter irlandzki czerwono-biały nie nadaje się wyłącznie jako rodzinny kanapowiec (potrzebuje właściciela lubiącego bardzo aktywnie spędzać czas), również nie nadaje się do początkujących właścicieli, który chcą sobie kupić pierwszego psa, ani też do mieszkania w mieście. Oczywiście jest to pies łagodny i przyjacielski, idealnie dogadujący się z dziećmi, co czyni go atrakcyjnym dla wielu potencjalnych właścicieli. Dodatkowo bardzo szybko się uczy, ma bardzo dobrą czujność, jest odważny i jednocześnie wrażliwy oraz bardzo inteligentny. Ale powyższe cechy mają też swoje wady: pies ma niezależny charakter (inteligencja!), który może czynić go trudnym do wyszkolenia, szybko się uczy również złych nawyków (dlatego konieczna jest nauka od pierwszych chwil szczeniaka w nowym domu), jest impulsywny i pełen energii (golden podejdzie pod drzwi i będzie cierpliwie czekał aż się je otworzy, seter zatoczy w międzyczasie kilka okręgów), dodatkowo jest niecierpliwy i silny, co może utrudniać „opanowanie” psa na smyczy, ma także niską zdolność do obrony. Niekiedy pies przetestuje, czy czasem nie stał się ważniejszy niż właściciel. Słowem aby mieć takiego psa należy być przynajmniej tak inteligentnym jak on, a najlepiej bardziej ;-)

Seter irlandzki czerwono-biały nie jest polecany do życia miejskiego, większość angielskich hodowców nie sprzeda setera czerwono-białego do warunków blokowych, gdyż uważa, że ten pies się do tego absolutnie nie nadaje. Oczywiście można go trzymać w mieszkaniu, gdyż dostosuje się do każdych warunków, jednakże wymaga ogromnej ilości ruchu (długie spacery bez smyczy i duży ogród) i stawiania mu umysłowych zadań (sam spacer nie wystarczy, trzeba go czymś zająć). To pies, który uwielbia ruch i świeże powietrze, patrzeć na niego jak biegnie, węszy z uniesioną głową lub się skrada i zastyga w bezruchu to czysta przyjemność i wyjątkowe, elektryzujące przeżycie. Ten pies musi dużo przebywać na dworze! Posłuszne, powolne poruszanie się wyłącznie na smyczy to nie jest ani domena setera, ani jego naturalne środowisko, w którym czuje się najlepiej. Spacer w mieście, nawet luzem, nie jest najlepszym pomysłem, gdyż te psy potrzebują dużo przestrzeni, nie biegną tuż przy właścicielu, ale odbiegają na znaczne odległości (mają to w genach) - w mieście takie zachowanie może być niebezpieczne. Jako że seter to wszechstronnie utalentowany pies myśliwski pracuje w dużej mierze samodzielnie, często poza zasięgiem wzroku przewodnika. To nie poczciwy golden, który idzie blisko człowieka i ma tylko zaaportować zwierzynę. Seter ją sam wytropi (posługuje się górnym wiatrem), zaznaczy jej obecność, jeśli istnieje taka potrzeba wypłoszy, a ustrzeloną zaaportuje. Pracuje samodzielnie, myśli sam, jest niezależny. To nie są cechy cenione przez przeciętną rodzinę pragnącą niekonfliktowego, spokojnego i w pełni posłusznego psa. Kto ma do dyspozycji psa dziennie tylko 1-2 godziny niech nie decyduje się na setera czerwono-białego! Oprócz spacerów, biegania, umysłowych ćwiczeń i treningu (szczególnie od pierwszych chwil szczeniaka w domu) pies wymaga także pielęgnacji sierści i zainteresowania.

Osoby, które nade wszystko cenią sobie spokój nie powinny kupować sobie setera. To aktywny, ruchliwy pies, zwinny i szybki w reakcji, nastawiony na cel, zdeterminowany, radosny, co w połączeniu z dużą siłą i atletyczną budową ciała (absolutnie nie jest ociężały) może sprawić wiele kłopotów. Szkolenie go może nie być proste, gdyż mimo iż szybko się uczy jest wrażliwy, ekspansywny, niezależny i szybko się nudzi. Wymaga więc łagodnego traktowania, a jego szkolenie - cierpliwości, gdyż czasami zachowuje się jak klaun, czasem jak zbuntowany diabeł, a niekiedy jak uparty osioł. Choć setery są bardzo przywiązane do człowieka i lojalne w stosunku do niego potrzebują czasu do zaaklimatyzowania się i spokojnego, cierpliwego właściciela. Wszelki przymus, ostre traktowanie czy agresja w stosunku do setera powodują, że wycofuje się i zamyka w sobie – zamiast bycia posłusznym pies staje się przygnębiony i nieobecny.

Ci, którzy twierdzą, że setery są dzikie, hałaśliwe lub nawet głupie niestety wykazują się jedynie ignorancją charakteru tych psów. Seter ma za zadanie polować przed myśliwym, często poza zasięgiem jego wzroku. Aby temu podołać musi działać samodzielnie, sam podejmować decyzje, używać swojego mózgu. To nie pies, który przyniesie kapcie i skoczy na komendę, ale partner, który pracuje RAZEM z człowiekiem. Niektórym trudno pogodzić się z faktem, iż ich pies ma własny harmonogram i który potrafi myśleć sam za siebie, ale koniecznym jest życie w harmonii z własnym psem inaczej ani człowiek, ani pies nie będą szczęśliwi. Dlatego tak ważna jest świadomość charakteru i potrzeb danej rasy.

Setery irlandzkie czerwono-białe na ogół dobrze dogadują się z innymi zwierzętami, ale mają tendencje do ścigania szybko poruszającej się zwierzyny (np. koty). Chętnie również wychowują się w grupie z innymi psami, niemniej jednak równie dobrze mogą być jedynym psem w domu. Cechują się umiarkowaną utratą sierści, która wymaga jednak codziennego szczotkowania, by utrzymać ją w idealnym stanie. Poza tym konieczne są standardowe zabiegi pielęgnacyjne jak obcinanie pazurków, wycinanie sierści między opuszkami łap, dbanie o uszy. Częste kąpiele nie są koniecznością – błoto, które wyschnie łatwo można wyczesać, a nawet dawno nie kąpany pies nie wygląda nieprzyjemnie brudno.

Psy tej rasy nie są wybredne jeśli chodzi o jedzenie, zjedzą cokolwiek, często również to, czego byśmy sobie nie życzyli ;-)

Powtórzmy: nikt nie powinien kupować szczenięcia jeśli nie jest przekonany, że to jest odpowiednia rasa dla niego, a seter irlandzki czerwono-biały dostarczy swojemu właścicielowi niekończącej się rozrywki. Cokolwiek to znaczy ;-).

Copyright © 2009-2018 wiedej, cornadore
Wykorzystanie jakichkolwiek materiałów z tej strony bez zgody autorów zabronione